Schoolsituatie - update

Ja, waar begin ik? De kinderen zijn nu ongeveer 2 maanden 100% bezig met afstandsleren van thuis. En alhoewel beiden met enorm veel goesting het nieuwe schooljaar gestart zijn, en beiden goede studenten zijn (gelukkig maar!), kan ik niet zeggen dat alles van een leien dakje loopt...vooral voor Elise.

Met deze formule van lesgeven ligt er enorm veel verantwoordelijk bij het kind want ze moeten zelf gedreven zijn om hun werk te doen en bijhouden wat ze per dag moeten doen zodat ze niet achter geraken. Ook als ouder hebben we nu ook nog eens een dubbele rol als 'leraar' en helpen we om zaken uit te leggen of schoolwerk af te werken. Via een ouderaccount kunnen we hun punten zien maar tenzij de leerkracht tijdens de week laat weten of je kind achterstaat heb je helemaal geen idee van hoe ze het doen tot je de punten ziet. 

Begrijp me niet verkeerd, de leraars doen enorm hun best en ik ben echt onder de indruk van de energie en tijd dat ze in hun lessen steken, in de zoom meetings, en de activiteiten met de kinderen....het is gewoon niet hetzelfde en zeker voor kinderen in de lagere school. Op die leeftijd moeten ze face to face interactie hebben met hun leerkracht en vragen kunnen stellen op het moment dat ze die hebben, niet wanneer een zoom meeting gepland is. Ze moeten kunnen spelen en zijn vaak gemotiveerd door hun medestudenten en dit is nu helemaal weggevallen. 

Op 6 oktober kregen we te horen dat Ventura County van de paarse categorie naar de rode categorie was overgegaan wat wil zeggen dat de scholen mogen openen op 21 oktober (mits de nodige gezondheids- en veiligheidsvoorzieningen) ALS de county minstens 14 dagen in de rode categorie kan blijven en blijft vooruitgang boeken met de covid statistieken. 

Voor ons schooldistrict wil dit zeggen dat de kinderen ten vroegste zouden teruggaan op 2 november, en dit halftijds op school en halftijds thuis, maar dat er nog steeds een optie zou zijn voor volledig afstandsleren voor deze families die liever niet teruggaan. Ook is er beslist geweest dat enkel de lagere school zou openen; de middle school en highschool zouden pas in de 2de semester teruggaan, dus rond 22 januari.

De beslissing om te focussen op de lagere school kwam vooral door de resultaten van de enquete waar er de ouders werd gevraagd hoe het afstandsleren verloopt. Maar liefst 32% van de ouders met kinderen in het lager onderwijs rapporteerde dat afstandsleren helemaal niet werkt voor hen en hun kind. Daarenboven is het veel moeilijker om aan alle regeltjes te voldoen in de hogere leerjaren waar leerlingen voor ieder vak een andere leerkracht hebben en naar een ander lokaal verhuizen.

Het is toch raar dat ieder land (en iedere staat in de US) zo zijn eigen manier heeft om met de hele corona-gedoe om te gaan. Men heeft er het raden naar! 

In California introduceerde de gouverneur eind augustus een 4 kleurensysteem om de covid situatie in de hand te houden, met paars (slechtste) en geel (beste) kleur. Iedere county in de staat krijgt een bepaalde kleur toegekend afhankelijk van 2 zaken: hoeveel positieve covid gevallen er zijn per dag, en het percentage van de positieve covid testen vergeleken met het totale aantal testen die er gedaan geweest zijn die dag, en dan wordt een 7 dagen gemiddelde van deze numbers bekeken. Niveau 1 (paars) betekend dat er 7 positieve gevallen zijn per 100,000 inwoners of dat meer dan 8% van de totale testen gedaan in de laatste 7 dagen, postitief zijn. Meer info hier. 

Er zijn maar weinig counties in de staat die een gele kleur hebben en dat zijn dan vooral de streken die heel weinig inwoners hebben. 

Nu we eindelijk in de rode categorie zitten mogen vele zaken terug openen al is het dan met sterk verminderde capaciteit; zo mag een restaurant nu eindelijk hun klanten binnen bedienen (dit mocht tot een paar weken terug enkel buiten!) maar ze mogen maar 1/4 van de tafels zetten.

De resultaten hierboven zijn natuurlijk een combinatie van alle steden in Ventura County. Hieronder zie je hoe elke stad het doet. Fier dat Ojai het zo goed doet...wij zitten duidelijk in de gele zone en laat ons hopen dat het zo blijft eens de lagere school terug open gaat.

Gisteren hield het schooldistrict een oudervergadering waar we meer te weten gekomen zijn hoe dit er precies zal uitzien. De kinderen zullen ingedeeld worden in 2 groepen: A en B en afhankelijk van de groep zullen de kinderen maandag/woensdag or dinsdag/donderdag naar school gaan en dit voor 4,5u per dag. De dagen dat ze niet naar school gaan doen ze verder met afstandsleren. 

Ook kwa voorzorgsmaatregelen is er aan heel wat gedacht:

Ik vraag me af hoe dat er in België aan toe gaat?

Ondertussen is Elise haar bureautje toegekomen - het zou nu stukken beter moeten gaan om haar schoolwerk te doen 😉.

Pumpkin Patch

Diegene die mij goed kennen weten ondertussen dat Halloween mijn favoriete 'feestdag' is. Jammergenoeg zal Halloween er dit jaar drastisch anders uitzien! Gewoonlijk staat de meeste versiering al uit, en zijn we ons volop aan het klaarmaken voor ons feest dat ondertussen al een gekende jaarlijkse traditie is geworden. Covid heeft daar een stokje voorgestoken! Ik heb wel wat decoratie bovengehaald, maar nog geen fractie van wat gewoonlijk het geval is en van een kostuum hebben we al helemaal nog niet gesproken.

Trick or Treating mag niet van de gouverneur, en alhoewel we nu al meer en meer horen over candy drive throughs, het zal zeker niet hetzelfde zijn. 

Tammy had ons gevraagd of we geen zin hadden om naar Underwood Farms te gaan. Dit was ons eerste echte uitje sedert het begin van covid en ik wist niet echt goed hoe ik me erbij moest voelen. 'T is weliswaar buiten en iedereen moest verplicht een masker dragen, toch gaf het me een raar gevoel om rond zoveel mensen te zijn. 

Een traditie hier is dat de mensen met Halloween een Jack-o'-lantern maken; en de pompoenen die daarvoor gebruikt worden, kopen ze hier niet in een supermarkt maar worden op de pumpkin patch (pompoenen veld) gekocht, en soms voor veel geld. Afhankelijk van hoe groot de pumpkin patch is, zijn er gewoonlijk ook een heleboel andere dingen te zoen: ritjes op de hooiwagen, zoo van kleine dieren, eten en drinken, ...

Underwood Farms is zo een gigantische boerderij die van alles aan te bieden heeft, en dat mocht wel want ingang was $15 per persoon! Gewoonlijk probeer ik die zaken te vermijden maar aangezien Halloween dit jaar 'geannuleerd' lijkt te zijn wou ik toch een paar mooie foto's van de kinderen dus allen daar heen (behalve Bram natuurlijk). Ik had al op voorhand aan de kids laten weten dat ik geen pompoenen ging kopen maar dat ik maar al te graag met hen een paar pompoenen ging halen in de supermark 😉.

Toen we de straat van Underwood Farm inreden had ik al onmiddellijk spijt van mijn beslissing; de file van auto's was super lang maar leek uiteindelijk toch goed vooruit te gaan. Tammy wou er zijn toen de deuren open gingen en dat vond ik er eigenlijk iets over maar ik was op dat moment wel blij dat we zo vroeg geweest waren. Twee uur later, toen we terug vertrokken, was het aanschuiven om binnen te kunnen.

Maar de foto's hebben we toch he! 

gigantische pompoenen

Maar liefst $400 voor deze kanjer.

Met Ryder (masker heel snel af voor de foto!)

v.l.n.r Elise, Ryder, Ryah (kleindochter van Tammy), Ella, en Zoe

toffe pompoenen creaties

Elise

 credit from wonderoak - edited by me.

***********

I have a daughter who breathes fire. 

She is also sweet and kind and cuddly. She loves to hug and draws me pictures that are covered with "I love you's. 

But also, she is wild. She is untamed. She is fiery and fierce and stubborn. She erupts like a volcano, and she fights for her way like her life depends on it. 

I'm not gonna lie, sometimes I get tired. Sometimes I'd like her fire to stay quiet (particularly in a store, or after a long day at work). Sometimes I'd like her to be a follower not a leader (sorry). Sometimes I'd like to just not have this battle right now, for the love! Sometimes I just can't even. 

But here's the truth: I love her fire. I love it. I love that she's fierce and fiery and stubborn. I love that she's a leader not a follower. I love that she knows who she is. I love that she says what she thinks. I love that she's not scared. I love that she breathes fire. 

Even though (yes) I get tired. 

Every single day I tell myself that I will not tame her and I will not dim her light. Yes, I will teach her to manage her emotions. Yes, I will teach her to channel her passion in healthy ways. But I will not tame her. I will not cover her up or snuff her out. I will not teach her to be quiet or timid. 

The truth is that it took me a really long time to learn how to use my own voice and to speak up and to shake off rules I thought I had to follow. I had to learn to be fierce. 

My daughter, she was just born that way.

I'd be lying if I didn't say she wears me out sometimes, but I also be lying if I didn't say I absolutely love my firework, just the way she is.

Verbouwingen buiten

Deze posts hadden eigenlijk al een paar jaar terug moeten gebeuren maar om de een of andere reden is dat er niet van gekomen. 

De grote verbouwingswerken aan de buitenkant van ons huis zijn gebeurd tussen 2017 en 2019. In 2017, net voor de Tomas Fire (zie posts hier, hier, hier, en hier) hebben we stucco en houtwerk laten doen. In october 2018 werd ons dak vernieuwd en in december 2019 hebben we onze oprit en porch laten vernieuwen, en werd onze ijzeren hekken vervangen door een mooie houten afsluiting. 

Foto's van vooraf zie je hier:

 Het resultaat zie je hieronder:

De statistieken: Zoe en Elise

Voila, hier zijn we weer:

Zoe:

Gewicht: 49kg (108 pounds)
Lengte: 165cm (5ft 5 inches)

Vorig jaar augustus (hier):

Gewicht: 40kg
Lengte: 155,5cm (bijna 10cm gegroeid!!!)

Elise:

Gewicht: 35,8kg (79 pounds)
Lengte: 144,8cm (4ft 75 inches)

Vorig jaar augustus (hier):

Gewicht: 32.6 kg
Lengte: 140cm (4,8cm gegroeid!)

Vergeleken met Zoe op die leeftijd:

Gewicht: 37kg
Lengte: 150cm 

De 3 'happies'

Vandaag is het wereld dankbaarheidsdag. Wist jij dat? Ik niet tot nu maar het is wel een heel passende dag voor deze post. 

Begin dit jaar was ik voor een werkvergadering voor een week in Texas. Op een van de dagen hadden we een gastspreker op bezoek en in zijn speech vertelde hij een anekdote over de relatie met zijn dochter. Doordat hij voor zijn werk heel vaak moet reizen mist hij vele momenten met zijn familie en zijn dochter. Op de dagen dat hij er niet is, maakt hij er een punt van om dagelijks naar huis te bellen. En het gesprek met zijn dochter wordt altijd afgesloten met de 3 'happies' van die dag (maw, wat ze dankbaar voor zijn of wat hen blij gemaakt heeft die dag). 

Het idee van de 3 happies leek me leuk om met Zoe en Elise te doen. Want zoiets kon toch alleen maar goed zijn, niet? Het leuke is dat kinderen zich daar geen grote vragen bij stellen waarom hun mama nu plots vraagt wat hun 3 'happies' zijn. 

De eerste keer moesten zowel zij net als ik eens goed nadenken op de vraag: wat zijn je 3 happies van vandaag want in het begin zoek je vooral naar de 'grote' dingen en duurde het toch wel een eindje vooraleer we alle drie onze happies hadden.  Maar naarmate de dagen vorderden werd het gemakkelijker om met 3 happies op de proppen te komen (en dit zijn eigenlijk heel zelden materiele zaken): soms is het omdat de zonsondergang zo mooi was, of gymnastics was zo leuk, of het kopje koffie s' morgens had zo lekker gesmaakt, of ze hadden een vriendinnetje gehoord die ze al lang niet meer gehoord hadden, of omdat Pickle bij hen had geslapen, of omdat de yoga zo leuk en relaxerend was, of omdat onze dinner party (=zo verwijzen ze altijd naar het avondeten met de familie haha) zo gezellig was , enz...

Dit ritueel doen we ondertussen al 8 maanden en het is iets waar de kinderen en wij (ondertussen doet Bram ook mee) op het einde van de dag, net voor ze gaan slapen, naar uitkijken. Sommige van de happies zijn ook leuke conversatiestarters; waarom iemand precies dit of dat als happie gekozen heeft. En vaak gebeurt het dat de kinderen nu tijdens de dag al zeggen "oh, dit zal een van mijn happies zijn vanavond"!

We leren van kleins af aan dat we moeten dankbaar zijn, dat we content moeten zijn met wat we hebben en krijgen. Maar wil dit zeggen dat we dan een dankbaar leven leiden? Ik denk het niet. 

Dankbaarheid wordt ook wel het paradepaardje van de positieve psychologie genoemd. Voor een deel zit dankbaarheid in onze persoonlijkheid (maar het is zeker iets dat je kan leren): de een is van nature meer geneigd om zijn zegeningen te tellen dan de ander. Mensen die hoog scoren op een dankbaarheidstest zijn over het algemeen gelukkige mensen, zo wordt duidelijk uit vele onderzoeken. Ze hebben vaker positieve emoties, zijn tevredener met hun leven en hebben positieve verwachtingen van de toekomst. Tegelijkertijd hebben ze minder gevoelens van angst en depressie. Ze zijn bovendien prettige mensen om mee om te gaan: ze zijn aardiger, empathischer, vergevingsgezind, behulpzaam, niet snel jaloers en niet-materialistisch ingesteld (artikel).

Nu is er altijd een kip-ei-vraag bij dit soort samenhang: maakt dankbaarheid wel echt gelukkiger, of hebben gelukkige mensen gewoon meer reden tot dankbaarheid? Toch lijkt het erop dat dankbaarheid eerder een oorzaak van geluk is dan een gevolg. Verschillende onderzoeken hebben laten zien dat wanneer proefpersonen via oefeningen (het bijhouden van een dankbaarheidsdagboek, dankbaarheidsbrieven schrijven,...) een toename in dankbaarheidsgevoelens kregen, en dit leidde tot een toename in geluk en welzijn. 

Onderzoek verteld ons ook dat dankbaarheid feitelijk gewoon een kwestie van perspectief is, van een gezichtspunt dus. En in een wereld waarin we voortdurend het gevoel krijgen dat we ‘iets’ missen en altijd meer ‘willen’, kan het moeilijk zijn om echt geluk te bereiken of te ervaren. Velen van ons zijn altijd op zoek naar externe factoren om vreugde en geluk te ervaren, terwijl het toch echt allemaal te maken heeft met datgene wat je intern aan werk doet. Dit is iets wat ook de wetenschap nu pas goed begint te begrijpen, zoals bijvoorbeeld blijkt uit onderzoek van UCLA’s ‘Mindfulness Awareness Research Center’.

En ook hier geldt het gezegde: jong geleerd is oud gedaan en zijn er tal van voordelen om je kinderen dit op jonge leeftijd te leren (artikel hier). Soit, van al dit wetenschappelijk onderzoek was ik helemaal niet op de hoogte toen we hieraan begonnen maar met wat ik nu weet blijven wij ieder geval doordoen met onze happies...

En wat zijn jou 3 happies van vandaag? 

Movies in the park

We zijn echte huismussen geworden! De keren dat we met iemand hebben afgesproken sedert maart kunnen we op twee handen tellen en we hebben er eigenlijk geen behoefte aan. Het risico is te groot en is het ons niet waard. En de keren dat we met iemand afgesproken hebben weten we dat zij even grote huismussen zijn als ons zodat het risico redelijk klein is.

Zelfs voor de kinderen zijn de playdates heel beperkt; ze zijn content dat ze naar de gym kunnen en kunnen gaan paardrijden en deze activiteiten zorgen voor genoeg afwisseling tijdens de week en ik geniet van mijn 'uitjes' om ze te brengen en/of te halen. 

Casitas Park bij ons in de buurt organiseert al een paar weken 'movies in the park' op vrijdagavond en daar zijn we gisteren voor de eerste keer naartoe geweest. Het is een leuke afsluiter van de werkweek en de kinderen vonden het heel tof. Elke familie heeft zijn eigen afgebakende cirkel, en er is een popup bar voor popcorn en andere treats.

Prachtige locatie, vlak aan het meer

Kan je raden welke film het was?

De komende weken staan Start Wars, Twilight, en A nightmare before Xmas op het programma en daar gaan we zeker naar toe.

Verbouwingen : oude schuur

Een ander corona-project is onze oude schuur. De eerste jaren hebben we die vooral als opslagplaats gebruikt maar de laatste jaren stond ze, behalve een paar dingen, voornamelijk leeg want het dak lekte, en de houten panelen aan de buitenkant kwamen volledig los. 

Opbergruimte konden we zeker gebruiken maar het hoefde zeker niet zo'n grote ruimte te zijn. Op ons verlanglijstje stond ook dat we eigenlijk graag een ruimte hadden gehad waar we al ons sportgrief konden zetten, onze eigen gym zeg maar. Dus zo gezegd, zo gedaan...de oude schuur is opgesplitst in 2 redelijk grote ruimtes: een opberg/klusjes ruimte aan de ene kant en onze eigen gym aan de andere kant.

Zeer content!

Afbraakwerken zijn gedaan en de heropbouw kan beginnen.

Nieuwe afsluiting tussen ons en de buren

Nog een tussenmuur afwerken en een nieuw dak en dan zijn we klaar voor de stucco.

Et voila! De grote deuren aan de linkerkant zijn die van de gym, de deur rechts is de opbergruimte. De stucco en kleur van de ramen is identiek als die van ons huis, en die twee gebouwen vormen nu een mooi geheel.

Foto's van de gym volgen nog...