✨ Wat een jaar… 2025 ✨

Wat een jaar is 2025 geweest.
Een jaar vol muziek, emoties, afscheid en nieuwe starts. Een jaar waarin we opnieuw beseften hoe snel alles gaat, en hoe dankbaar we zijn voor alles wat we samen mogen beleven.

Het begon met bezoek uit België. Babou en Petje kwamen genieten van Californië, al kregen ze meteen ook de rauwere kant te zien toen Zuid-Californië geteisterd werd door zware branden. Kort daarna trokken wij zelf richting België en Parijs. Tijd met familie en vrienden, een spontane reünie in de maak met klasgenoten van het zesde leerjaar… en een onvergetelijke verrassing voor Joeri’s 50ste verjaardag. Parijs bevestigde opnieuw hoe graag Bram en ik daar samen ronddwalen.

Sport speelde opnieuw een hoofdrol in ons gezin. Zoe leerde omgaan met druk in the game, en met verantwoordelijkheid en leiderschap in haar rol als Commissioner of Athletics. Elise vond haar plek in een regionaal volleybalteam, leerde geduld en groeide zichtbaar — op én naast het veld.

Er waren mijlpalen die ons recht in het hart raakten (mij wellicht nog net iets meer dan Bram 😜). Elise danste haar allerlaatste dans bij Nordhoff: een emotioneel afscheid van een prachtig hoofdstuk. Ze studeerde af van de middenschool, begon aan haar eerste jaar bij Villanova en mocht voor het eerst naar Homecoming. Zoe startte net haar laatste jaar daar, met prom, senior night en alle bijhorende schooltradities… en uiteindelijk het grote moment waarop ze officieel tekende voor Queens. Een bekroning van jaren hard werken en volhouden.

Tussen al dat alles door hebben we volop van het leven genoten. Universal Studios (meer dan eens 😉), Halloween (voor Zoe zelfs meerdere keren), International Day met vol-au-vent en suikerwafeltjes, feestjes, pizza-avonden, nieuwe huisgenoten (welkom Daisy 🐹), en zelfs nog eens kamperen met de van — iets wat de laatste jaren steeds zeldzamer wordt, maar daardoor alleen maar specialer.

Muziek en dans bleven onze rode draad. Concerten van Foster The People, Pixies (met Bram in de mosh pit), Black Keys, Underworld, Hermanos Gutiérrez, Fields of Funk, en een avondje Cyndi Lauper met Edine. We dansten en zongen mee, en voelden ons af en toe weer even zestien.

Er werd ook gereisd: Canada met Pieter en Annelyn, Frankrijk voor Elise helemaal alleen, Nevada — twee keer voor Zoe voor volleybal (Las Vegas en Reno) — en Texas (Dallas), in extreme hitte, eveneens voor volleybal. Zonder medailles deze keer, maar met onvergetelijke herinneringen. Daarnaast waren er ook werktrips: twee keer Boston en een trip naar Minneapolis. België en Parijs kwamen zelfs twee keer aan bod voor mij, waarbij de tweede reis in oktober in het teken stond van de klasreünie, aangevuld met twee fijne weekendjes: één met mijn collega uit Amerika die nu in Engeland woont, en één met mijn Belgische vriendin uit Amerika die nu in Zwitserland woont. En dan was er natuurlijk nog de East Coast trip, waar Zoe en Bram samen heel wat scholen bezochten.

Terugkijkend was 2025 opnieuw een zalig jaar. Met twee dochters die elk hun eigen pad steeds steviger bewandelen, en met ons twee die blijven dansen, letterlijk en figuurlijk 😍😍

Kerstfeestje 15 Nationals - Elise

Gisteren werd Kerst gevierd met Elise haar volleybalteam. De coaches hadden voor alle meisjes een leuke verrassing voorzien: een hoodie met hun nummer erop en een bijpassende pyjamabroek.

Eindejaarsactiviteiten op school

Voilà, de eerste helft van het schooljaar zit er alweer op en de kerstvakantie start vandaag! De examens zijn achter de rug en nu kunnen ze eindelijk drie weken ontspannen en volop genieten van de feestdagen.

Op de examenresultaten is het nog even wachten want die krijgen we pas na de vakantie, maar ik heb er een heel goed gevoel bij. Ze hebben allebei hard gewerkt en dat geeft vertrouwen.

Hieronder nog een paar mooie momenten: een foto van Elise en haar klasgenoten tijdens een vrijwilligersactiviteit, en Zoe met haar laatstejaarsstudenten op een gezellig kerstfeestje op school. 🎄✨

Openingsweekend volleybalseizoen Elise

Voilà, en ook Elise is vertrokken. Dit weekend speelden de 15 Nationals hun eerste wedstrijd. Elise zit in een heel sterk team, wat aan de ene kant enorm positief is: ze zal ongetwijfeld gepusht worden om hard te werken en zichzelf verder te ontwikkelen.

Aan de andere kant is het ook niet evident. Het niveauverschil met vorig jaar is groot, en haar schoolseizoen was helaas niet optimaal. Daardoor heeft ze het gevoel dat ze even is blijven stilstaan. Tijdens deze eerste wedstrijden kreeg ze minder speeltijd dan ze gewoon is, en dat vraagt toch wat aanpassing — zeker als je gewend bent om hele wedstrijden te spelen.

Het belooft een interessant jaar te worden. De coaches zijn fantastisch, de meisjes amuseren zich enorm samen en ook de ouders zijn enorm sympathiek. Ongeacht alles zal Elise enorm veel bijleren. Eén ding zal dit seizoen centraal staan: geduld. 💙

Queens Team Mate

Zoe weet ondertussen al wie haar freshman teammates zullen zijn. Vandaag gaat dat allemaal heel vlot, want jongeren vinden elkaar online razendsnel.

Dit weekend was het openingsweekend voor het volleybalseizoen van Zoe. Wat extra leuk was is dat we één van de meisjes al in het echt hebben kunnen ontmoeten — samen met haar ouders. Het deed deugd om hen te leren kennen, en ik had het gevoel dat zij net zo blij waren als wij. Tijdens ons gesprek werd al snel duidelijk dat we met dezelfde gevoelens en gedachten zitten: onze dochters die binnenkort toch wel een heel eind van huis zullen zijn.

Alsof dat nog niet genoeg was, speelde het toeval ook een rol: onze teams mochten dit weekend zelfs tegen elkaar spelen. Wat is de kans dat zoiets gebeurt! 💙

Villanova - Signing event

Gisteren organiseerde Zoe haar school een klein evenement om haar in de spotlight te zetten voor haar commitment aan Queens College. Ze is de enige leerling op school — en voor zover wij weten ook de enige in onze Valley — die aan de universiteit zal sporten. Dat zegt genoeg: dit gebeurt niet vaak, en als het gebeurt, mag (en moet!) het gevierd worden. Want dit is het resultaat van twee jaar keihard werken, niet alleen op het veld, maar ook ernaast. Tijdens haar speech maakte ze dat heel duidelijk: hier zijn ontelbare uren, inzet en doorzettingsvermogen in gekropen.

Ze mag zó ongelooflijk trots zijn. Natuurlijk is dit ook mooie reclame voor de school!

Met Coach Kris en de Athletic Director van Villanova

Een dagje spijbelen voor kerstmagie bij Universal

Gisteren mochten de kids een dagje school overslaan en zijn we met ons drietjes opnieuw richting Universal getrokken. Deze keer helemaal ondergedompeld in kerstsfeer: overal lichtjes, versieringen en die typische feestdagenmagie.

We hadden opnieuw enorm veel geluk, want echt druk was het niet. Ik denk dat de langste wachttijd die we hebben gehad zo’n twintig minuten was — ideaal dus om onze favoriete ritjes meerdere keren te doen.

Maar… tijdens al dat plezier kwamen we toch tot een gezamenlijk besluit: volgend jaar wordt het tijd voor iets anders. Universal hebben we nu wel uitgebreid gezien, en dus kijken we uit naar een nieuwe bestemming. Disneyland, here we come? Elise is al volop onderzoek aan het doen wanneer de beste periode zou zijn om te gaan. 😉

Happy Thanksgiving!

Thanksgiving hebben we met de Atzbergers gevierd. Het was een bijzondere editie, want terwijl we samen rond de tafel zaten, beseften we dat we eigenlijk nog niet weten hoe deze feestdag er volgend jaar zal uitzien.

De kans is groot dat Zoe volgend jaar niet naar huis zal kunnen komen. Nathan is intussen nog aan het afwachten bij welke scholen hij zal worden toegelaten, al zitten er ook enkele opties aan de oostkust tussen.

Wie weet vieren we Thanksgiving volgend jaar wel in New York. 😉

Happy 15th

Op 9 november is ons kleinste prutske 15 jaar geworden, en gisteren heeft ze dat eindelijk kunnen vieren met haar vriendinnen thuis. De voorbije jaren zijn we rond haar verjaardag meestal naar Universal Studios gegaan, waardoor ze al even geen “echt” feestje meer heeft gegeven. 

Het weer heeft helaas niet meegewerkt: regen, en niet zo’n klein beetje! En dat is nu net iets waar we hier zelden rekening mee moeten houden. Elise was dus eerst behoorlijk teleurgesteld, want ze had vanalles buiten gepland. Maar uiteindelijk is het een fantastische avond geworden.

Er is veel gelachen, er zijn gezelschapsspelletjes gespeeld, Daisy heeft veel aandacht gekregen, ze hebben hun eigen pizza’s gemaakt, en — hoe kan het ook anders — ze hebben vooral véél in de regen gespeeld! Gelukkig heeft de droogkast achteraf goed dienst gedaan, en is iedereen toch nog met droge kleren naar huis kunnen gaan. Pizza maken vonden ze eigenlijk superleuk, want de meesten hadden nog nooit eerder hun eigen pizza gemaakt.

Ze heeft heel wat leuke cadeautjes gekregen, van ons een vanity (make-uptafel) en oorringetjes.

v.l.n.r Elise, Camille, Savanah, Sydney, Kara, Meredith, Ashley, Lyndee, en Brooklyn

Signing Day Queens

Vandaag was het dan zover en mocht Zoe haar National Letter of Intent (NLI) tekenen om bij Queens te gaan spelen. Toch wel een emotioneel moment; zowel voor haar als voor ons. Voor student-atleten is het tekenen van een NLI een enorme mijlpaal, want dit is het moment waarop een droom officieel werkelijkheid wordt.

Een NLI is een bindende overeenkomst tussen een student-atleet en een universiteit. Door te tekenen belooft de speler om minstens één academiejaar aan die school te studeren én er voor het volleybalteam spelen. In ruil daarvoor geeft de school financiële ondersteuning. Hoeveel een speler precies krijgt, wordt door de school bepaald, en wij hebben geen inzicht in wat andere spelers ontvangen. Maar voor ons maakt dat niet uit, want wij zijn enorm dankbaar en blij met de steun die Zoe krijgt.

Belangrijk om te weten is dat het tekenen van een NLI niet betekent dat het administratieve deel daarmee klaar is. Zoe moet nog steeds haar normale college-applicatie indienen en door het volledige toelatingsproces gaan, maar we gaan er natuurlijk van uit dat dit vlot zal verlopen.

Begin december zal de school ook nog iets organiseren om dit bijzondere moment samen met haar te vieren en wij kijken daar nu al naar uit.