We geraken geinstalleerd.

Ondertussen wonen we zo'n drie weken in ons nieuwe stekje en t is de max. De grootste schilderwerken zijn achter de rug en de kamers geraken ingericht. Dit weekend konden we er eens echt van genieten.

Hier vlakbij ligt Ellwood Beach, een prachtig stukje strand waar je enkel te voet naar toe kan. In 10 minuutjes sta je met je voeten in het water. Meer over Goleta lees je hier.

Samen met mijn daddy ga ik op verkenning.

En amuseren dat we ons doen!

Belgium here we come!

Mijn reispas is vandaag toegekomen - joehoe. We komen dus naar Belgie van 20 november tot 4 december en ik zie het volledig zitten. Eindelijk eens het land van papa en mama bezoeken. Ik vraag me af of ze daar kangoeroes hebben?

Moving house...

Maandag is het Labor Day, een dagje extra weekend dus. En dat komt zeer goed uit want we zitten in het midden van een verhuis! Dankzij de hulp van Barbara, Peter en Dad (neen niet mijn daddy maar een collega van mijn papa die ook zo heet) is alles zeer vlotjes verlopen. Er is echter nog veel werk aan de winkel want het kleurenpalet dat de vorige bewoners gebruikten is echt wel niet onze stijl. De living is knalblauw, de keuken is oud roze, de badkamer is bright pink en de slaapkamers zijn donker bruin en gras groen. We zijn dus direct begonnen met schilderen. Hieronder nog een paar voor-foto's. Behalve de kleur van de muren is ons nieuw appartement echt wel tof: een grotere keuken, twee grote slaapkamers met badkamer, 2 terassen en een typische Amerikaanse porch aan de voordeur! De na-foto's volgen later wel nog.

Ilse's shower

Binnenkort krijg ik er een vriendinnetje bij. Ergens begin November mogen we haar verwachten en wij zijn enorm benieuwd hoe ze zal heten. Dit weekend zijn we richting LA getrokken voor Ilse's babyshower. Barbara ontpopt zich ondertussen tot DE specialist van de babyshowers. Samen met Elke, de gastvrouw van dienst, heeft ze er nu ook weer voor gezorgd dat Ilse een super leuke namiddag heeft gehad.

Cadeautjes, cadeautjes en meer cadeautjes.

Ilan, mijn grote liefde...

A day at the beach.

Vandaag ben ik met papa en mama naar Jalama Beach getrokken. Dat idyllische (surf)strand met camping - meestal volzet - ligt op een klein uurtje rijden van bij ons, totaal afgelegen, met een kronkel weggetje van een goeie 20 kilometer op het eind. Papa was er trouwens gisteren al geweest om te gaan surfen, en wou vandaag per se weer, wat eigenlijk de echte reden was van onze familietrip.

De camping is trouwens ook gekend voor zijn world famous Jalama Burger: "a 1/3 lb lean ground beef, stacked with fresh sliced veggies on a grilled bun, AND made extra special with a secret Jalama burger sauce. Add cheese, bacon, jalapenos...it's all healthy at the beach!" Healthy amai mijn voeten...

Na papa's gespeel in de golven ("niet zo goed als gisteren") hebben we nog een wandelingetje gedaan op het strand - met fotosessie.

Picture time....

Schudden en beven

Na een brand vlak bij ons deur werden we vandaag efkes door mekaar geschud door een aardbeving. Het belooft blijkbaar een leuke zomer te worden, benieuwd wat ze zo nog allemaal voor ons in petto hebben!
Vanmorgen om 11u42 werd de streek in en rond LA getroffen door een aardbeving met een kracht van 5.4. Men spreekt van de ergste beving in druk bevolkt gebied sedert de Northridge quake in 1994 (6.7 op de schaal van Richter). Zelfs tot in Las Vegas was het voelbaar. Veel schade was er echter niet. Zo'n 50 naschokken werden gemeld waarvan de sterkste een kracht had van 3.8. Uit goeie bronnen heb ik vernomen dat er van de Belgen die in LA zelf wonen en werken toch ten minste 1 onder haar bureau gekropen is. Het Belgisch Consulaat en Flanders Investment and Trade hebben hun bureaus op Willshire Avenue in een mega hoog flatgebouw, ergens op de 12de verdieping als ik het goed voor heb. Ik kan me voorstellen dat het nogal de moeite moet geweest zijn.
In Carpinteria bij Dako begonnen de muren plots heen en weer te slingeren, een zeer vreemde belevenis. Hopelijk niet meer voor herhaling vatbaar.

Een beeld van de schade in een supermarkt.

Een nieuwe thuis...

Het is dus zeker, we verhuizen. Het complex met het tennisveld hebben we maar gelaten voor wat het was aangezien we toch nog wat twijfels hadden en dat was maar goed ook want een paar dagen later vonden we dan toch ons goesting.
Onze nieuwe woonst is 5 minuutjes verder dan waar we nu wonen maar t is echt wel de moeite. T is van deze keer geen appartement maar een condo. Het voordeel van een condo is dat dit prive eigendom is dat verhuurd word waardoor de woning over het algemeen een stuk beter onderhouden is dan wanneer je te maken hebt met een rental agency. Op 30 augustus verhuizen we dus nog even geduld voor de foto's.

House hunting, om een depressie op te doen.

We wonen hier nog maar een paar maanden maar toch zijn we sedert een paar dagen terug iets nieuws aan het zoeken. Na onze aankomst in California zijn we praktisch onmiddellijk ingetrokken in The Pacific Oaks apartments en de eerste 2 jaar hebben we hier heel graag gewoond. De apartementen hier behoren tot de duurdere in de streek maar zijn zeer goed gelegen. De supermarkt is hier aan de overkant van de straat, UCSB ligt op fietsafstand (geen 2de auto nodig) en the market place in de buurt is echt gezellig om eens een koffietje te drinken waardoor we niet altijd downtown moeten. En het leuke en grote zwembad is ook wel niet mis... In februari zijn we hier in een two bedroom apartment ingetrokken. En hoewel je als goede en trouwe huurder zou denken dat je wat extra service zou krijgen, blijkt dat hier helemaal niet zo te zijn. Het appartment is oud en helemaal niet goed onderhouden, de vaatwasmachine is volledig verkalkt - de afwas komt er bijna vuiler uit dan je hem er in steekt -, de vonkjes komen uit de stopcontacten doordat de bedrading los zit, het tapijt is wel professioneel gereinigd geweest toen we er in kwamen (zeggen ze) maar het is zo oud dat de vlekken er gewoon weer doorkomen. We hebben een klachtenbrief geschreven en het management ging een "game plan" opstellen. Nu, een maand later hebben we nog altijd geen nieuws van hun "game plan".

En nu we hier bijna 6 maanden wonen zullen we ons weer aan een prijsstijging mogen verwachten ook want de rent slaat hier constant op. Na een paar jaar word je het wel beu om te leven als "student", zeker als je een leuk huis hebt ergens in een ver en koud land ;-). Daarom zijn we maar een nieuwe zoektocht gestart zijn. In Goleta, dicht bij de Universiteit, is het aanbod echter beperkt en de apartamenten (laat staan huizen) dus nogal duur, zelfs duurder dan Santa Barbara zelf. Daarbij komt nog dat Amerikanen qua inrichting totaal geen smaak hebben. Eergisteren zijn we gaan kijken naar een huis, 3 slaapkamers, 2 badkamers en een tuin. Opgefrist noemen ze dat dan, ze hadden er inderdaad nieuw tapijt ingelegd (de Amerikanen hebben iets met tapijt he, jongens toch, overal zouden ze het leggen en het lelijkste eerst), het soort tapijt dat bij ons in Belgie waarschijnlijk niet meer verkocht wordt: donker bruin met heel lang haar - hoe is het mogelijk. In de badkamer zou je je echt niet willen wassen en de frigo in de keuken was roest, ook de rest van de keuken liet te wensen over (het soort keuken dat je ziet in het programma "Kitchen Nightmares", jakkes) - en dit verhuren ze dan voor $2200. T is ongelooflijk maar zo'n soort huizen wordt hier verkocht voor zo'n $ 600 000 - 700 000.

In het begin van onze huizenzoektocht zijn we altijd heel enthousiast maar ons enthousiame ebt meestal weg na een eerste of tweede huisbezoek.
Gisteren zijn we toch nog gaan kijken naar een appartement hier vlakbij dat verhuurd wordt door de eigenaar - volledig ons goesting, allez toch kwa grootte en prijs. Twee slaapkamers, twee badkamers, twee terrassen zodat je altijd zon hebt, een degelijke keuken, tennisveld (papa zal dan nog een partner moeten zoeken want mijn mama bakt daar helemaal niks van, na samen ooit 1 tennisles gevolgd te hebben weigert papa nog met haar op het veld te staan), zwembad, jacuzzi,...kortom echt wat we zoeken. Het nadeel is natuurlijk dat die eigenaar zodanig veel kandidaten heeft dat we veel chance zullen moeten hebben. Dinsdag maakt hij zijn beslissing, wij houden jullie in ieder geval op de hoogte en zullen ondertussen nog wat verder zoeken.

Mama's mini-me...

Ik ben 3 maand en 3 weken oud en jammer genoeg stond er vandaag weeral een doktersbezoek op het programma. De dokter zei dat ze nog niet veel gezien had dat een baby zo goed lijkt op de mama - mama's mini-me, en mama natuurlijk zo fier als een gieter. Maar mijn kleine hoofdje heb ik dan toch wel mee van mijn papa, gelukkig maar want anders is dat ook niet tof voor mijn papa als de mensen zeggen dat ik niet veel van hem mee heb. Benieuwd hoeveel ik veranderd ben met de vorige keer ?

vandaag 18 juli:
63,5 cm
6,8 kg

op 16 mei:
58,5 cm
5,5 kg