Dinsdag vierde Zoe Senior Night met haar team — een avond die in de Amerikaanse sportwereld speciaal draait om het eren van de seniors tijdens hun laatste thuiswedstrijd van het seizoen. Het is een moment om even stil te staan bij wat deze sporters hebben betekend voor hun team en school, en om hun inzet te erkennen.
Er vloeiden zeker traantjes — the good kind. Jasmin deed Zoe’s speech en die kwam recht uit het hart. Ook haar coach had een prachtige boodschap, vol waardering voor wie Zoe is als speelster én als teamgenoot. Het seizoen liep niet altijd zoals gehoopt — met twee freshmen op het veld en enkele speelsters die nog volop aan het leren zijn was het soms moeilijk in zo’n sterke league — maar ze hebben strijdlust en karakter getoond. En Zoe mag megatrots zijn: ze heeft de derde plaats behaald in het aantal kills in de volledige geschiedenis van Villanova — en dat in slechts drie jaar tijd, omdat ze haar eerste jaar nog op Junior Varsity zat. Wat een mijlpaal!
Het was een onvergetelijke avond. De ouders hadden gezorgd voor prachtige decoratie en bloemen, wat het geheel extra feestelijk maakte. En voor de wedstrijd moesten alle seniors de Pledge of Allegiance zingen — laat ons zeggen dat zingen niet meteen hun sterkste talent is. 😉
Hieronder een leuk filmpje voor de aankondiging van hun laatste wedstrijd voorafgegaan door hun White Lies. White Lies is waar iedere speelster een wit T-shirt draagt en daarop een grappige “white lie” over zichzelf schrijft. Het is dus niet echt waar, maar iets dat mensen zouden herkennen als precies het tegenovergestelde van wat die speelster normaal doet of is.
Iedere senior krijgt zijn eigen foto die tijdens het seizoen in de gym hangt en op een poster gedrukt wordt; deze mogen ze op senior night mee naar huis nemen.
Zoe
Grace
Athena
Addy
Munirah (die het laatste jaar gestopt is met spelen, maar als team manager toch bij het team gebleven is)
En elke familie maakt voor hun senior een poster; wij hebben beroep gedaan op Elise's artistieke talent
Haar poster
Seniors signing out!
Zoals het hoort bij Senior Night, werd symbolisch de fakkel doorgegeven wanneer de seniors hun ‘sign-out’ doen. Een mooi ritueel dat het einde van een hoofdstuk markeert… en tegelijk een begin van iets nieuws.
Deze headshots worden ook gebruikt voor hun schoolaccount en hun studentenkaart. De seniors mogen zich altijd eens uitleven — met pruiken, props en allerlei gekke accessoires. Zoe ging dit keer helemaal voor pink! 💕
Terwijl onze dochters op de dansvloer stonden zijn wij naar de openluchtconcertzaal getrokken.
We zijn gaan luisteren naar Hermanos Gutiérrez, twee Ecuadoraans-Zwitserse broers die met enkel hun gitaren dromerige en filmische muziek spelen. Denk aan instrumentale gitaarmuziek die perfect zou passen bij een western van Tarantino of een roadtrip bij zonsondergang. Geen woorden, enkel snaren die verhalen vertellen. Op het einde werden we nog verrast door Jack Johnson, die een paar nummers met hen meespeelde – blijkbaar werken ze samen aan nieuwe muziek.
Eerder die week hadden we ons trouwens ook al laten gaan met Underworld. Helemaal iets anders – en dat is nog zacht uitgedrukt! 😄
We vroegen ons af tussen welk “volk” we zouden staan, maar wat bleek: heel wat mensen van onze generatie, die eind jaren ’90 of begin 2000 ook stonden te dansen op hun beats. Hun nummertje Born Slippy blijft toch wel iconisch. De zanger is ondertussen al eind zestig, maar klinkt nog steeds geweldig – en zijn dansmoves mogen er ook nog altijd zijn!
Gisteren was het zover: Homecoming!
Voor Elise de allereerste, en voor Zoe meteen de laatste in haar middelbare schooltijd.
Elise straalde tussen haar nieuwe vriendinnen van Villanova — het is zo fijn om te zien hoe ze haar plekje al gevonden heeft. Nieuwe school, nieuwe mensen, nieuwe herinneringen.
Voor Zoe was het een tikkeltje nostalgisch, haar laatste HOCO. Maar wat een fijne afsluiter! Een avond vol gelach, dans en foto’s die ze nog vaak zal terugkijken.
Zoe gaat naar New York! Ze heeft haar keuze gemaakt en zal studeren aan Queens College, gelegen in de borough Queens, op slechts een korte metrorit van het bruisende hart van Manhattan. Met zo’n 16.000 studenten biedt de school een levendige en internationale sfeer — perfect voor haar!
Ze zal er Exercise Science studeren én natuurlijk het volleyball court domineren op D2-niveau.
Wat een avontuur dat haar te wachten staat! Afgelopen vrijdag hadden we nog een telefoongesprek met de coach om de laatste details te bespreken. Het was zo’n speciaal moment toen Zoe hem vertelde dat ze zijn aanbod aanvaardde — hij was dolblij, zij straalde... en ik had tranen in mijn ogen (duh!). 💙 Een droom die werkelijkheid wordt.
Toen Zoe ooit zei dat ze op universitair niveau wilde volleyballen, vroeg ik nog: “Moet je toch geen plan B hebben?” Waarop zij antwoordde: “Er is alleen maar plan A.” En dat plan heeft ze waargemaakt. 💪
🎥 Meer zien van Queens College?
Bekijk dit leuke filmpje over de school: https://www.qc.cuny.edu/admissions/thecollegetour/
Senior Sunrise is een leuke en symbolische traditie op veel middelbare scholen in de VS. Aan het begin van het laatste schooljaar komen de seniors — dus de leerlingen van het laatste jaar — vroeg in de ochtend samen om de zonsopgang te bekijken. Het staat symbool voor het begin van hun laatste hoofdstuk op de middelbare school. Het is een ontspannen, gezellige bijeenkomst met ontbijt, muziek en veel foto’s.
Gisteren was het zo ver voor Zoe en haar klasgenoten. Een moment om toch even stil te staan bij hoe snel de jaren voorbij vliegen. Nog één jaar vol herinneringen en avonturen voordat de volgende zonsopgang een nieuw pad aankondigt. 💛
Vorige week dinsdag zijn Bram en Zoe naar de oostkust vertrokken om een aantal universiteiten te bezoeken. Na zo’n 18 maanden in het volleybalrecruitingproces te zitten, was het tijd om de scholen waar ze interesse van kreeg — en zelfs al een verbaal aanbod van één — in het echt te gaan bekijken.
Omdat al die scholen aan de oostkust liggen, leek een bezoek echt een must. De cultuur, het klimaat, de sfeer… dat is toch allemaal net iets anders dan bij ons in Californië.
Aanvankelijk leek de school die al een aanbod had gedaan, St. Joe's in Maine, haar topkeuze. Zoe had er al vaak met de coach gesproken, en ook wij hadden een goed gevoel bij hem en zijn programma. Maar zoals het vaak gaat, liep het allemaal net iets anders — en véél spannender!
Een week voor vertrek stonden St. Joe’s in Maine en Drew University in New Jersey al op de planning. Ze had ook Kean University aangeschreven, maar daar kwam geen antwoord voor vertrek. Alle drie zijn Division III-scholen.
Op mijn aanraden stuurde Zoe ook een berichtje naar Queens College, een Division II-school in New York, waarmee ze eerder contact had gehad via e-mail maar waar geen verdere opvolging van de coach was gekomen. En wat bleek? De volgende dag kreeg ze meteen bericht: ze was welkom voor een campusrondleiding én een officiële tryout!
Alleen… daar kwam een hele papierwinkel bij kijken. Er moesten medische documenten ingevuld worden van de arts en testresultaten aangevraagd worden bij de gezondheidsdienst van de staat — en dat net voor het lange weekend van 1 september. De automatische reply van de staat: “kan tot 30 dagen duren.” Niet echt wat we wilden horen.
Tot op het allerlaatste moment hebben we gebeld en gereden om alles geregeld te krijgen. Soms heb je gewoon een gevoel dat je tot het uiterste moet gaan en dat gevoel had ik bij Queens - dat ze daar gewoon moest geraken. En jawel — dinsdagochtend kwamen de testresultaten binnen. Geen idee hoe dat mogelijk was, maar wat een opluchting! Bram kon in Portland nog snel een extra formulier laten invullen bij een sportdokter en zo was alles nét op tijd klaar voor haar tryout.
Dinsdagmiddag vertrokken ze uit Los Angeles naar Boston, huurden daar een auto, en reden de dag nadien naar Maine voor hun eerste bezoek aan St. Joe’s. Zoe was zienbaar nerveus en had aan Bram gezegd dat ze nog nooit zo zenuwachtige geweest was om volleybal te spelen. Dat kan ik wel geloven, want dit zijn de momenten die tellen; een slechte dag heb je liefst een andere week!
Bij St. Joe's voelde Zoe zich meteen welkom: haar naam stond op het scherm in de gym, ze mocht meespelen tijdens een training, kreeg een rondleiding en leerde het team kennen. De school ligt prachtig aan een meer — perfect voor wie van natuur houdt (al iets minder voor wie niet van sneeuw houdt, want daar valt héél wat van!). St-Joe's is een privéschool met iets minder dan 2000 studenten.
Onze 'kleine' meid (zwarte t-shirt) tussen al die oudere studenten. Ze was zeker bij de grootste van het team.
Hier op het einde van de eerste dag, met een officieel aanbod op zak, en een T-shirt van de school, vertelde ze me tijdens onze Facetime alle details van haar bezoek. De coach wilde natuurlijk graag dat ze tijdens het bezoek zijn aanbod ging aanvaarden, maar dat kon ze natuurlijk niet doen, aangezien ze nog een aantal scholen te bezoeken had.
De volgende stop was Queens College in New York. Tijdens de tryout liet Bram me weten dat het niveau een pak hoger lag dan bij St. Joe’s, dat de coach Zoe zeker aan het testen was, maar dat ze het goed deed. En toen ze me later belde… pure euforie! De training was fantastisch geweest, en ze had meteen een officieel aanbod én een beurs gekregen om voor Queens te spelen. Wat een moment! Queens College ligt op een boogscheut van Manhattan — met de metro sta je er in minder dan 30 minuten. Er studeren ongeveer 16.000 studenten.
In the Queens locker room - gelijk de echte!
Vrijdag gingen ze nog naar een wedstrijd van Queens kijken en daarna door naar Kean University. De campus was prachtig, maar omdat het team weg was voor een wedstrijd had, konden ze de coach en spelers niet in persoon ontmoeten. Toch kreeg ze ook daar een aanbod. Kean is een publieke onderzoeksschool in New Jersey met ongeveer 17000 studenten.
Als afsluiter bezochten ze op zaterdag Drew University, een privéschool in New Jersey, met ongeveer 2000 studenten, maar die sprak Zoe uiteindelijk het minst aan.
En nu? Na een week vol kilometers, indrukken, tryouts, gesprekken en verrassingen, ligt er dus een moeilijke maar mooie keuze voor haar. Allez, moeilijk?? Ik denk dat de keuze nogal vanzelfsprekend is 😉.
Wat een avontuur — en wat een ervaring. Amai, wat een trip! ✈️🏐
