Gisteren zijn Bram en ik richting Santa Barbara getrokken voor een outdoor festival: Fields of Funk. Omdat het zo dicht bij Halloween was, werd iedereen sterk aangemoedigd om verkleed te komen. En aangezien we dit jaar geen Halloweenfeestje thuis plannen, was dit de perfecte gelegenheid om ons toch eens helemaal uit te leven.
Ons thema? Sid & Nancy. Voor de liefhebbers meteen herkenbaar van de Sex Pistols – al geef ik eerlijk toe dat ik dat toch even heb moeten opzoeken. Maar goed, research loont, want de outfits waren geslaagd… al zeg ik het zelf!
Heerlijke sfeer en toffe muziek, een perfecte avond dus.
Deze post is een beetje laat, dus even terug naar het begin van het schooljaar… naar de Week of Welcome bij Villanova.
De eerste volledige schoolweek staat daar helemaal in het teken van het verwelkomen van alle nieuwe (eerstejaars) studenten op de campus. Het is een actieve en heel leuke manier om de Freshmen meteen het gevoel te geven dat ze ergens bij horen.
Elke Freshman krijgt een Senior buddy toegewezen, iemand die hen wegwijs maakt, vragen kan beantwoorden en hen een beetje ondersteunt in die eerste, soms overweldigende dagen. En daar hoort ook een leuke traditie bij: de Seniors ontwerpen een T-shirt speciaal voor “hun” Freshies. Het is een klein gebaar, maar een dat de seniors heel serieus nemen. Tijdens de week kregen de nieuwe Freshies ook hun klaskleur toegewezen - roze. Een kleur die ze de komende vier jaar zullen dragen tijdens schoolactiviteiten om hun klas te vertegenwoordigen.
De week werd afgesloten op 22 augustus met de Freshman Welcome Dance.
Vorige week vrijdag was het Wildcat Day op Villanova — een grote, gezellige school spirit-dag waarop de verschillende ‘packs’ het tegen elkaar opnemen in allerhande activiteiten. Aan het begin van elk schooljaar worden de eerstejaars verdeeld in packs: een gemengde groep van freshmen tot seniors waarmee je je volledige high school-tijd verbonden blijft.
Elise zit bij de Wolves en Zoe bij de Polar Bears. Het pack-systeem is zo’n leuke traditie omdat het leerlingen aanmoedigt om over klasgrenzen heen te kijken, nieuwe vrienden te maken en mensen te leren kennen waar ze misschien niet direct zouden mee omgaan. 🐾
Elise vooraan met rood sjaaltje om haar hoofd
Zoe helemaal achteraan rechts met donkere T-shirt aan
Een pak minder foto’s van Elise dan van Zoe dit seizoen, maar daar komt verandering in. Ik heb namelijk een nieuwe camera gekocht en ben vastberaden om een goede sportfotograaf te worden. Tot nu toe ben ik vooral aangewezen andermans talenten.
Elise heeft trouwens een mooi seizoen achter de rug met haar team. De meesten spelen enkel voor de school, dus er viel nog heel wat te leren, maar ze hebben het echt knap gedaan. Ze wonnen een mooi aantal wedstrijden en hebben zichtbaar vooruitgang gemaakt.
Ik moet eerlijk zeggen: aan het begin van het schooljaar maakte ik me wat zorgen. Er was toen nog geen coach voor het JV-team, en de hoofdcoach kan natuurlijk maar één team tegelijk coachen. Het meeste van zijn tijd ging dus naar het varsity-team. Onze athletic director heeft in het begin wat bijgesprongen, maar ja, een team coachen is lastig als je de sport niet echt kent. Gelukkig kwam na ongeveer een maand coach Mel erbij en vanaf dat moment ging het alleen maar beter.
Een paar clips van hun wedstrijd op Senior Night die ze ook gewonnen hebben.
En een paar selfies na een grote win tegen Bonnie (de schoolrivaal). Dit was ook de eerste keer ooit dat ons JV team tegen hen gewonnen had. Zo content dat ze waren!
Dinsdag vierde Zoe Senior Night met haar team — een avond die in de Amerikaanse sportwereld speciaal draait om het eren van de seniors tijdens hun laatste thuiswedstrijd van het seizoen. Het is een moment om even stil te staan bij wat deze sporters hebben betekend voor hun team en school, en om hun inzet te erkennen.
Er vloeiden zeker traantjes — the good kind. Jasmin deed Zoe’s speech en die kwam recht uit het hart. Ook haar coach had een prachtige boodschap, vol waardering voor wie Zoe is als speelster én als teamgenoot. Het seizoen liep niet altijd zoals gehoopt — met twee freshmen op het veld en enkele speelsters die nog volop aan het leren zijn was het soms moeilijk in zo’n sterke league — maar ze hebben strijdlust en karakter getoond. En Zoe mag megatrots zijn: ze heeft de derde plaats behaald in het aantal kills in de volledige geschiedenis van Villanova — en dat in slechts drie jaar tijd, omdat ze haar eerste jaar nog op Junior Varsity zat. Wat een mijlpaal!
Het was een onvergetelijke avond. De ouders hadden gezorgd voor prachtige decoratie en bloemen, wat het geheel extra feestelijk maakte. En voor de wedstrijd moesten alle seniors de Pledge of Allegiance zingen — laat ons zeggen dat zingen niet meteen hun sterkste talent is. 😉
Hieronder een leuk filmpje voor de aankondiging van hun laatste wedstrijd voorafgegaan door hun White Lies. White Lies is waar iedere speelster een wit T-shirt draagt en daarop een grappige “white lie” over zichzelf schrijft. Het is dus niet echt waar, maar iets dat mensen zouden herkennen als precies het tegenovergestelde van wat die speelster normaal doet of is.
Iedere senior krijgt zijn eigen foto die tijdens het seizoen in de gym hangt en op een poster gedrukt wordt; deze mogen ze op senior night mee naar huis nemen.
Zoe
Grace
Athena
Addy
Munirah (die het laatste jaar gestopt is met spelen, maar als team manager toch bij het team gebleven is)
En elke familie maakt voor hun senior een poster; wij hebben beroep gedaan op Elise's artistieke talent
Haar poster
Seniors signing out!
Zoals het hoort bij Senior Night, werd symbolisch de fakkel doorgegeven wanneer de seniors hun ‘sign-out’ doen. Een mooi ritueel dat het einde van een hoofdstuk markeert… en tegelijk een begin van iets nieuws.
.jpg)
.jpg)
